Wałbrzyska Specjalna Strefa Ekonomiczna „INVEST - PARK” została ustanowiona na 20 lat, tj. do 29 maja 2017 r. W okresie tym przedsiębiorcy inwestujący na terenie WSSE mogą uzyskać pomoc publiczną z tytułu kosztów nowej inwestycji lub z tytułu utworzenia nowych miejsc pracy, w związku z realizacją nowej inwestycji w postaci ulgi w podatku dochodowym.

Grunty włączone do Wałbrzyskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej stanowią własność WSSE lub gmin - wspólników spółki, mają uregulowany stan prawny (są wolne od obciążeń), a zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego są terenami przemysłowymi. Zarząd nad tymi gruntami sprawuje WSSE „INVEST-PARK” Sp. z o.o., która przeprowadza procedurę aż do wydania zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie strefy i sprzedaży gruntów. Wszystkie czynności związane z zakupem działek budowlanych i uzyskaniem zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie strefy, uprawniającego do otrzymania pomocy publicznej dokonywane są w jednym miejscu.

W przypadku korzystania przez Inwestora z pomocy publicznej z tytułu kosztów nowej inwestycji, do kosztów tych zalicza się wydatki będące:

- ceną nabycia gruntów lub prawa ich użytkowania wieczystego,

- ceną nabycia albo kosztem wytworzenia we własnym zakresie środków trwałych, pod warunkiem zaliczenia ich do składników majątku podatnika (w przypadku przedsiębiorcy innego niż mały i średni środki te powinny być nowe),

- kosztem rozbudowy lub modernizacji istniejących środków trwałych,

- ceną nabycia wartości niematerialnych i prawnych związanych z transferem technologii poprzez nabycie praw patentowych, licencji, know – how lub nie opatentowanej wiedzy technicznej, przy czym w przypadku przedsiębiorców innych niż mali i średni koszty te uwzględnia się w kosztach kwalifikujących się do objęcia pomocą w wysokości nie przekraczającej 50% wartości kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą.

Koszty związane z nabyciem aktywów objętych najmem albo dzierżawą, innych niż grunty, budynki i budowle, uwzględnia się jedynie w przypadku, gdy najmem albo dzierżawa ma postać leasingu finansowego oraz obejmuje zobowiązanie do nabycia aktywów z chwilą upływu okresu najmu lub dzierżawy. W odniesieniu do najmu albo dzierżawy gruntów, budynków i budowli najem albo dzierżawa musi trwać przez okres co najmniej 5 lat od przewidywanego terminu zakończenia projektu inwestycyjnego, a w przypadku małych i średnich przedsiębiorstw – przez okres co najmniej 3 lat.

W przypadku korzystania przez Inwestora z pomocy publicznej z tytułu kosztów nowej inwestycji, może on uzyskać pomoc w wysokości do 50% kosztów inwestycji kwalifikujących się do objęcia pomocą w przypadku woj. opolskiego i lubuskiego natomiast 40% w woj. dolnośląskim oraz wielkopolskim. Przy czym przedsiębiorca nie może przenieść w jakiejkolwiek formie własności składników majątku, z którymi były związane wydatki inwestycyjne – przez okres 5 lat (w przypadku małych i średnich przedsiębiorstw – 3 lat) od dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym i musi prowadzić działalność gospodarczą przez okres nie krótszy niż 5 lat (w przypadku małych i średnich przedsiębiorstw przez okres nie krótszy niż 3 lata) od momentu zakończenia inwestycji. Minimalna wysokość kosztów inwestycyjnych, o których mowa powyżej, wynosi 100 000 Euro. Ponadto warunkiem udzielenia pomocy z tyt. nowej inwestycji jest udział środków własnych przedsiębiorcy rozumianych jako środki, które nie zostały uzyskane w ramach udzielonej mu pomocy, wynoszących co najmniej 25% całkowitych kosztów inwestycji. Przez nowa inwestycję rozumie się inwestycję w środki trwałe i wartości niematerialne i prawne, związaną z utworzeniem lub rozbudową przedsiębiorstwa. Nie dopuszcza się pomocy przeznaczonej na inwestycje odtworzeniowe.

W przypadku korzystania przez Inwestora z pomocy publicznej z tytułu tworzenia nowych miejsc pracy, pomoc wynosi do 50% ponoszonych dwuletnich kosztów pracy nowo zatrudnionych pracowników (obejmujących koszty płacy brutto tych pracowników, powiększone o obowiązkowe płatności związane z ich zatrudnieniem, ponoszone przez przedsiębiorcę od dnia zatrudnienia tych pracowników) w przypadku woj. opolskiego i lubuskiego natomiast 40% w woj. dolnośląskim oraz wielkopolskim, przy czym wymaga się utrzymania nowo utworzonych miejsc pracy przez okres co najmniej 5 lat (w przypadku małych i średnich przedsiębiorstw przez okres co najmniej 3 lat).

Przez nowo zatrudnionych pracowników należy rozumieć liczbę pracowników zatrudnionych po dniu uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie strefy, w związku z realizacją nowej inwestycji, jednak nie później niż w okresie trzech lat od zakończenia inwestycji. Liczba pracowników oznacza pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy w okresie roku wraz z pracownikami zatrudnionymi niepełnym wymiarze czasu pracy oraz pracownikami sezonowymi, w przeliczeniu na etaty w pełnym wymiarze czasu pracy.

Pomoc publiczna udzielana dla małego przedsiębiorcy podwyższana jest:

- z 40% do 60% w woj. dolnośląskim i wielkopolskim,

- z 50% do 70% w woj. opolskim i lubuskim,

zaś dla średniego przedsiębiorcy:

- z 40% do 50 % w woj. dolnośląskim i wielkopolskim,

- z 50% do 60% w woj. opolskim i lubuskim,

wielkości poniesionych kosztów inwestycji lub dwuletnich kosztów pracy pracowników nowo zatrudnionych.

Podstawą do korzystania z pomocy publicznej w formie zwolnienia z podatku dochodowego jest zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie strefy, o którym mowa w art. 16 ust. 1 Ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. Nr 42, poz. 274).

Pomoc publiczna uzyskiwana z różnych źródeł podlega sumowaniu i nie może przekroczyć 50% w przypadku woj. opolskiego i lubuskiego oraz 40% w przypadku woj. dolnośląskiego oraz wielkopolskiego wielkości poniesionych kwalifikowanych kosztów inwestycji lub dwuletnich kosztów pracy pracowników nowo zatrudnionych. W przypadku małego przedsiębiorcy pomoc publiczna nie może przekroczyć:

- 60% w woj. dolnośląskim oraz wielkopolskim,

- 70% w woj. opolskim i lubuskim,

w przypadku średniego przedsiębiorcy:

- 50 % w woj. dolnośląskim i wielkopolskim,

- 60% w woj. opolskim i lubuskim